iPhone piyasaya sürüldüğünde, beklendiği gibi milyonlarca kişi çılgınca peşinden koştu, mağaza önlerinde sabahladı. Hayranlıktan fenalıklar geçirdiler, mutluluktan çıldırdılar. Tercih meselesi. Ama nefret edenler de oldu. Hattâ iki kesim arasında bir kamplaşma oluştu bile diyebiliriz. Birincisi neyse de, ikincisinin oluşma nedenleri önemli. Ana neden Steve Jobs’un sevimsiz kibiri. İkinci neden ise telefonun basın ve mürit desteğiyle balon gibi şişirilmesi (bkz. Son kez iPhone gerçekleri). Ben hangi taraftayım? Ne nefret edenler ne de tapınanlar tarafında. Ben tam ortadayım. Fakat iPhone vb. Apple’nin çıkardığı her elektronik zımbırtıya, özellikleri, kalitesi, fiyatı ne olursa olsun; sorgulamadan, düşünmeden, gözü kapalı tapınanlardan nefret etmediğimi söyleyemem…

Nefret edenlerden olmasa da, en azından bitmek tükenmez iPhone muhabbetinden bunalanlardan biri, Darren Barefoot, iSıkıldım: Konuyu değiştirebilir miyiz lütfen? (iPhatigue: Can We Please Move on?) başlıklı bir site hazırlamış. İyi de yapmış. iPhone’den artık gına gelmiş insanların sesini duyuran, anlamlı bir sayfa olmuş. Malum, Jobs’un robotlaşmış müritleri yeryüzündeki herkesin iPhone’ye sorgusuz sualsiz tapınmasını, Apple A.Ş.’nin kuklası olmasını istiyor. Tapınmayanlar, bu kitle tarafından “vatan haini” gibi görülüyor!